Michael Zijlaard: “Een uur zo afzien is echt onmenselijk.”

31 augustus 2020

Als ploegmanager van Roompot Oranje Peloton werkte Michael Zijlaard in 2016 samen met Kai Reus, die dat jaar terugkeerde als profrenner. Dankzij zijn vrouw Leontien van Moorsel kan Zijlaard bovendien meepraten over het aanvallen van het werelduurrecord. Hij vertelt over de begeleiding van twee recordpogingen en de zoektocht naar perfectie. “De eerste keer hebben we het te licht opgevat.”

Lijdensweg in Manchester

De weg naar het werelduurrecord begon voor Leontien van Moorsel in 2001, toen ze op de wielerbaan in Manchester voor het eerst een gooi deed naar het record. Een van de weinige titels die nog ontbrak op haar indrukwekkende palmares. “Leontien had de droom om het werelduurrecord op haar naam te vestigen, omdat haar grote rivaal Longo het al een aantal keren scherper had gesteld. Daar kwam een enorme drive vandaan. Als zij het kan, moet ik het ook kunnen, dacht ze. We zijn er toen wel achter gekomen dat het een heel project is,” vertelt Michael Zijlaard over de eerste recordpoging. 

“De eerste keer hebben we het te licht opgevat. Leontien was in supervorm en dacht: dat record ga ik verbreken, dus als er ergens een baan beschikbaar is, ga ik het doen. Dat ging helemaal fout. Het was echt een lijdensweg en ze kwam niet eens in de buurt. Manchester bleek als laaglandbaan gewoon niet de plek. Dat is bijna kansloos kwamen we snel achter. We hadden bovendien dikke pech, want het was de dag na 9/11 en de hele wereld was wel even met iets anders bezig. Het was eigenlijk gedoemd om te mislukken.”

Twee jaar voorbereiding

Na de mislukte recordpoging groeide het besef dat een betere voorbereiding nodig was. Een lange voorbereiding bovendien. “Na Manchester was ze er even klaar mee,” vertelt Zijlaard. “Toen hebben we gezegd: als je het echt wil, moeten we een aanloop nemen waar we alles onder de loep nemen. Van je positie op de fiets tot de keuze voor lucht of helium in je banden. We hebben toen een heel team gecreëerd en een volledig plan aan Leontien gepresenteerd. 

Dat plan betekende uiteindelijk twee jaar voorbereiding. Zijlaard: “Een uur zo afzien is echt onmenselijk. Daar is bijna niet op te trainen. Je moet daarom langzaam wennen aan het leveren van zo’n inspanning. Je begint met tien minuten op het recordschema en bouwt dat langzaam op. Daarnaast was het testen, testen, testen. We hebben veel in de windtunnel gezeten om een positie te creëren met zo min mogelijk weerstand. Dat is wennen. De eerste keer wanneer je tien minuten in die houding hebt gezeten wil je je fiets doormidden zagen. Het heeft een hele periode geduurd voordat ze zichzelf daarin kon vinden.” 

Met de langere aanloop werd deze keer niets aan het toeval over gelaten. “We hadden alles berekend. Van de druk op de banden tot de hartslag. Je zoekt een balans wat je een uur zou kunnen volhouden. Na uren, weken, maanden trainen komt er dan een inspanning uit die het record op zou moeten leveren. Ze wist daardoor precies wat ze moest rijden.”  

‘Doe effe normaal’ 

1 oktober 2003, Mexico-Stad. De dag waarop het na twee jaar voorbereiding dan eindelijk moet gebeuren. “Terwijl Leontien gaat fietsen, staan wij klaar om netjes de rondetijden door te geven. Ze weet dus dondersgoed waar ze op moet rijden,” vertelt Zijlaard over het strakke schema dat voor deze dag was opgesteld. “Maar telkens als ze langskomt vliegt ze een halve seconde onder het schema. Dat ziet ze zelf ook wel, dachten we eerst. Ze gaat zo wel terug op het schema rijden. Vierde rondje, vijfde, allemaal te ver voor op het schema. Dus degene achter de computer raakte al in paniek. We dachten dat ze zou ontploffen. Maar ik kon ook moeilijk roepen: ‘doe effe normaal’.” 

Al snel had Van Moorsel een flinke voorsprong te pakken op Jeannie Longo. Ze liet haar eigen schema los en beet zich vast op het schema van haar voorganger. “Uiteindelijk rijdt ze dus veel harder dan dat wij met z’n allen hadden durven dromen,” vertelt Zijlaard over de memorabele dag, waar het mentale aspect volgens hem een grote rol speelde. “Het is niet voor iedereen weggelegd om zo sterk te zijn. Dit soort mensen worden geboren. Die laten zich niet vertellen wat ze moeten doen, maar bepalen dat toch zelf. Zij doen dingen die de sport zo mooi maken, het onverwachte. Ik denk dat er ook iets in Kai zit dat verrassend kan zijn. Hij heeft ook een eigen denkwijze.”

Bekijk onderstaande video waarin Michael Zijlaard vertelt over de bewuste dag in 2001. 

Deel dit artikel
FacebookTwitter